پروردگارا!

«اگر آنچنان گریه کنم که مژه هایم فرو بریزد و آنچنان ضجه بزنم که صدایم

قطع شود و آنچنان رکوع به جا بیاورم که استخوانهای پشتم از جا در بیاید 

و آن چنان سر بر سجده بگذارم که چشمانم از حدقه بیرون بیاید و در تمام

عمر و زندگی خود ، فقط خاک زمین بخورم و تا پایان عمر فقط آب خاکستر

بنوشم و آن چنان ذکر تو را بگویم که زبانم درمانده شود و از شرمندگی چشم

به سوی آسمان نیندازم، باز شایسته آن نیستم که حتی یک گناه از گناهان مرا از

نامه عملم از بین ببری.»

                                                                              صحیفه سجادیه، دعای شانزدهم